ستاره ی آرزوهام

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در این بارانمی خواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
می خواستم
می خواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم      
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم

تا زنده شوم 

دردهای من
                                جامه نیستند
                                                                  تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
                                         تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
                            تا ز نای جان بر آورم
دردهای من نگفتنی
                             دردهای من نهفتنی است
                                                                  دردهای من
                                                                                    گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم٬ زمانه است
                                   مردمی که چین پوستینشان
                                                                                 مردمی که رنگ روی آستینشان
                                                مردمی که نامهایشان
  جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
                                                                                          درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
                                                لحظه های ساده ی سرودنم
                                                                                                درد می کند
انحنای روح من
                        شانه های خسته ی غرور من
                                                                             تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
                                                          کتف گریه های بی بهانه ام
                         بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
                                       دردهای پوستی کجا؟
                                                                                  درد دوستی کجا؟
                                                 این سماجت عجیب
        پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
                      دردهای بومی غریب
                                                          دردهای خانگی
                                                                                         دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم
                  حرف حرف درد را
                                                      در دلم نوشته است
دست سرنوشت
                                   خون درد را
                                                             با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
                                                                      درد
                                                                                       رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
                                 رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟
دفتر مرا
                دست درد می زند ورق
                                                    شعر تازه ی مرا
                                                                                درد گفته است
                                                                                                         درد هم شنفته است
پس در این میانه من
                                          از چه حرف می زنم؟
درد، حرف نیست
                              درد، نام دیگر من است
                                                                من چگونه خویش را صدا کنم؟

نه من میمانم و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت...

غصه هم خواهد رفت

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند!

لحظه ها عریانند 

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز!!!